Verhalen van Familie A. & J

Lieve lezer,

Deze website staat vol emotionele verhalen. Uit gesprekken met derden leid ik af dat dit veel mensen afschrikt. Als degene die het meest ver afstaat van ‘ons’ verhaal waag ik een poging om het zo objectief mogelijk te vertellen zonder daarbij te vervallen in het droog opsommen van feiten. Mijn partner staat dichterbij. Hij heeft kosten, noch moeite, noch energie gespaard in deze kwestie. Feitelijk weet ik ook niet of ‘ons’ verhaal hier past. Wij zijn geen ouders van het slachtoffer. Niet alles zal ik met naam en toenaam noemen. Feiten lezen kan een harde klap zijn voor betrokkenen.
Mijn schoonzus overleed in 1998. Een bijzondere en prachtige vrouw. Haar dochter en echtgenoot bleven achter. Het leven viel haar echtgenoot zichtbaar zwaar. Vooral mijn partner, maar ook ik, hebben goed gelet op vader en dochter. De dochter ging zich meer verantwoordelijkheid toe-eigenen. Een leuke en vrolijke meid van negen jaar oud. Omdat haar vader gebukt ging onder het verlies leek het meisje niet toe te komen aan haar eigen verdriet. Dit baarde ons zorgen. Maar de vader leek te allen tijde alles onder controle te hebben.
Op een dag was het meisje ziek. De vader wilde vreemd genoeg niet dat ze naar de huisarts ging. Mijn partner heeft haar tegen de wil van de vader in meegenomen naar haar huisarts om te kijken wat er mis was. Een hersenschudding maakte haar duizelig en misselijk. Maar er was meer aan de hand. De vader had zich in een vlaag van verstandsverbijstering vergrepen aan zijn dochter. Nota bene; de vader was geen slechte of boosaardige man. Hij was het spoor echter bijster, was onder behandeling met medicijnen. Depressief. Iets in hem was gebroken. Zijn dochter betaalde de prijs. Eén keer teveel. De vader is in de loop der jaren verder afgegleden in problemen. We hebben hem in overleg met zijn familie overgelaten aan zijn familie. We wilden ons concentreren op het welzijn van het dochtertje. Aan de kant van mijn schoonzus is mijn partner het laatste familielid.
Het meisje werd na diverse vervelende lichamelijke en geestelijke onderzoeken uit haar ouderlijk huis geplaatst. Allerlei instanties bemoeiden zich er tegenaan. Mijn partner en ik hebben geen kinderen. We waren, en zijn, dol op het meisje. We gaven aan op te willen treden als pleeggezin. De medewerkers van alle betrokken instanties gaven steevast ‘nee’ op het rekest. Familie zou te dicht bij de oorzaak van het probleem liggen. Jarenlang pleiten bij mensen, instanties, rechters en jeugdrechters mocht niet baten. Mijn partner heeft met tranen in de ogen op zijn knieën gepleit. We kregen de zorg voor het meisje niet toegeschoven. We zouden ons vrijwillig onderwerpen aan onderzoeken, tests, vraaggesprekken, toetsingen, controles, wat er dan ook maar nodig is. Maar de pijnlijk frustrerende muur bleek keer op keer niet te wijken bij de instanties.
Het meisje zelf zat in de tussentijd niet stil. Ze veranderde. Ze werd gesloten. En ze werd luidruchtigop een negatieve manier. Ze kwam met ‘verkeerde’ invloeden en mensen in aanraking. Ze kwam vaak in problemen. De oplossing voor deze problemen was jarenlang het enige contact dat er was. Ze was een minder makkelijk te plaatsen tiener geworden. Ze ging van adres naar adres. Elk adres was een minder succes dan het vorige. Ze sloot zich af voor alles en iedereen.
De afgelopen 10 jaar is er veel gebeurd op het gebied van jeugdzaken en wetgeving. Mijn partner heeft misschien wel mede daardoor een gat gevonden waardoor het meisje een andere weg kon inslaan. Ze leerde onder begeleiding zelfstandig leven en wonen. Ze bloeide vanaf dat moment enorm op. Het contact met ons werd ook stukje bij beetje verbeterd en aangehaald.
De jaren hebben sporen nagelaten. Haar ervaringen hebben haar op een gevoelige leeftijd gevormd. Zo’n tien jaar terug was ze ineens tien jaar verder met een aantal dingen dan haar leeftijdgenootjes. Nu loopt ze tien jaar achter op andere vlakken. Begrijp me echter niet verkeerd. Mijn partner zou van een eigen dochter niet meer kunnen houden dan van haar. Ik ben blij dat hij niet meer gebukt gaat onder onwetendheid, onder van kastjes naar muren gestuurd worden, onder niet begrepen worden, en vooral onder het gevoel van onmacht. Ikzelf ben ook dol op haar. Het meisje is inmiddels een prachtige, intelligente jonge vrouw, 20 lange jaren oud. Ze heeft respect voor de wereld om haar heen, en voor het leven. Ze is ondanks alles opgegroeid tot een fantastisch mens. We zijn zo vreselijk trots op haar. En we zijn voor onzelf trots dat zij ons in haar leven wil.
Het bovenstaande neemt niet weg dat er aandachtspunten zijn. Het verwerken van het overlijden van haar moeder is er grotendeels bij ingeschoten. Recentelijk is haar vader ook overleden. Dit wordt wellicht door buitenstaanders met gerechtigheid bestempeld. Maar het kan ook een probleem zijn. Ze zal hem bijvoorbeeld nooit meer kunnen vragen naar het voorval. Hij zal zich nooit meer kunnen verontschuldigen, ookal maakt dat niets goed, als een verontschuldiging al op z’n plaats zou zijn. Ze kan hem niet meer uitschelden, niet meer haten, niet meer met of tegen hem praten, of hem negeren. Daar staat ze dan met haar ervaring. Het meisje heeft geestelijk vreselijke verwondingen. Deze verwondingen stelden anderen in staat om haar uit te buiten en te gebruiken. Hierdoor werden de wonden dieper, erger. Haar zelfbeeld is wankel. Het is verschrikkelijk moeilijk om haar te zien worstelen met dingen waar anderen niet twee keer over denken.
Nu ligt ons meisje in het ziekenhuis. En met het woordje ‘ons’ wil ik haar zeker niet toe-eigenen. Ik wil alles goed afwegen, ook mijn woordgebruik. Ik gebruik het woordje ‘ons’ omdat we van haar houden en haar in ons leven willen. Ze ligt op dit moment aan een infuus te wachten op een monsterlijke operatie. Sinds kort weten we pas dat ze een aantal vriendjes heeft gehad die niet zorgvuldig met haar om zijn gegaan. Ze heeft fisiek, mentaal en sexueel erg harde klappen gekregen. Ook letterlijk. Haar laatste ‘vriendje’, die ruim 8 jaar ouder is, heeft haar dermate mishandeld dat er chirurgie nodig is. Het is afwachten wat de permanente schade wordt. Ze heeft met deze schade ruim twee jaar rondgelopen. Allerlei methodes gebruikte ze om het te verhullen, om het voor haarzelf te ontkennen. Uit schaamte en omdat haar zelfbeeld wankelt heeft ze niemand iets verteld. Totdat ze echt niet meer kon. En dat is ruim een week geleden.
De punten die ik wil maken zijn wellicht niet helemaal helder. Het belangrijkste punt is dat wij als buitenstaanders niet, nooit de moed moeten opgeven voor een kind in een nare situatie. De regelgeving heeft gunstig veranderingen ondergaan. Maar ook als je tegen muren blijft oplopen, probeer dan andere muren. Misschien vind je een muur die minder hoog is, of een muur die je omver kunt schoppen. Blijf vechten voor het slachtoffer. Kinderen zijn zo kwetsbaar. Als jij het niet doet, wie doet het dan wel?
Ik wil ook alle medewerkers van jeugd-instanties die wèl verder kijken dan hun neus lang is bedanken. De mensen die wèl kijken naar specifieke gevallen. De mensen die wèl echt het beste willen voor de slachtoffers. Soms lijkt het alsof die er niet zijn. Zoek dan door. Er is er in ieder geval één. Kijken naar specifieke gevallen zou de samenleving trouwens een hoop geld besparen. Maar ja, als het over geld gaat, dan is dat waarschijnlijk de reden dat er veelal niet verder gekeken wordt dan draaiboeken, regels en dichte deuren. Er zijn teveel probleemgevallen waardoor de kosten de baten zouden ontstijgen. En dat is heel erg triest.
De schade in het hierboven beschreven geval is aanzienlijk. Schoolprestaties, en daarmee haar toekomstperspectieven, hebben te lijden gehad. Geestelijk en lichamelijk heeft ze het enorm voor haar kiezen gekregen. En dat is onnodig geweest.
Sterkte allemaal. In welke hoedanigheid jullie dit ook lezen. 
J.
‘K.-R.’, lieve mooie meid, mocht je dit ooit onder ogen komen; We zijn er voor je. Wat van ons is is van jou. We willen je graag in ons leven. ‘A.’ is nu bij je, maar ik spreek natuurlijk ook voor hem. Hier is thuis wanneer je wilt, hoe lang je wilt. We houden van je.
A. & J.
Geschreven op 6 maart 2010 te H’veld-G’dam, Nederland


Scroll Up
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube