Verhaal van Annemieke

November 2002

Nou, daar gaan we dan….

Ik ben Annemieke. Ik wil graag mijn verhaal kwijt. Ten eerste omdat het me een goed gevoel geeft om even van me af te schrijven, ten tweede omdat ik, mede door dit verhaal, lotgenoten probeer te krijgen. Ik heb mijn verhaal nog nooit gehoord.

Ik ben nu 23 jaar, heb sinds kort een heel lief vriendje en ben net begonnen bij de psychiater.

Ik ben seksueel misbruikt door mijn 8 jaar oudere broer tot mijn 11e jaar. Ik weet niet precies wanneer het begonnen is.

Mijn herinneringen zijn nu nog vrij vaag, ik herken bepaalde plekken als ik er voorbij rij, ik weet sommige dingen nog heel goed. Maar hoe vaak het gebeurde weet ik niet.

Mijn broer en ik hadden altijd ruzie, ik was een nakomertje en door hem absoluut niet gewenst. Mijn zus die 1,5 jaar jonger is dan hij, was altijd zijn beste maatje. Totdat ik geboren werd. Dit was voor mijn zus natuurlijk heerlijk, geen poppen meer, maar een echte baby. Zij was 6,5 jaar oud toen ik geboren werd. Voor mijn broer was ik een indringer. Hij is altijd een moeilijk kind geweest, heel opstandig en erg gepest door zijn rode haar. Hij had geen vrienden, en kreeg van mijn ouders altijd de schuld als wij ruzie hadden, hij was immers de oudste en moest dus beter weten.

Wanneer het precies begonnen is weet ik niet, ik denk rond mijn 6e, maar het kan ook veel jonger zijn geweest.

Wat hij precies met mij gedaan heeft is nu ook nog onduidelijk voor mij. Ik weet alleen dat ik hem altijd moest aftrekken en ik kan me het sperma nog herinneren. Ik moest ook voor hem dansen en dan langzaam mijn kleding uittrekken, stom genoeg vond ik dit het ergste, ik hield er niet van om voor hem te dansen.

Voor zover ik me herinner heeft hij 1 keer geprobeerd bij mij naar binnen te komen en volgens mij is dit niet goed gelukt, ik weet namelijk nog dat ik het heel erg zielig voor hem vond en liefkozend een kusje op zijn penis gaf. Zo van, sorry, volgende keer beter.

Hij heeft mij en mijn beste vriendinnetje van toen ook 1 keer gelikt. In het bed van mijn ouders, ik herinner me dat we het allebei erg spannend vonden en heel erg moesten giechelen omdat het kriebelde.

Zoals je misschien wel merkt zit er nu nog geen woede in mijn woorden, dit komt omdat ik het nooit als vervelend heb ervaren, het waren de enige momenten dat ik geen ruzie had met mijn broer. Ik vond het altijd gezellig, onze momenten.

Toen ik 11 jaar was heb ik hem gezegd te stoppen, ik vond het niet leuk meer en was op een leeftijd gekomen dat ik inzag dat het niet normaal was wat er gebeurde. Als hij door zou gaan zou ik het onze ouders vertellen.

Ongeveer 3 maanden later heb ik een briefje onder de slaapkamerdeur van mijn zus gedaan. Er stond in dat Marcel het met me had gedaan en of zij het tegen papa en mama wilde vertellen. Ze stormde gelijk mijn kamer binnen en vroeg me huilend of het waar was. Samen zijn we naar beneden gelopen en hebben het briefje aan mijn moeder laten lezen. Zij heeft me een paar vragen gesteld , onder andere wat er dan precies gebeurd was. Ik kan mijn gevoel van dat moment niet meer oproepen, ik denk dat ik het alleen maar spannend vond. Ik weet namelijk nog wel dat ik vroeg of ik het een klasgenootje mocht vertellen. Mijn verhaal was er eindelijk uit, dus nu mocht de hele wereld het weten. Ze zei dat het niet verstandig was en ik heb dus ook mijn mond gehouden.

Terug uit school ( dit alles was ’s ochtends gebeurd) is er niet meer over gesproken.

Ik was 15 toen het weer voor het eerst hardop uitgesproken werd. Ik zat met mijn zus een televisie programma over incest te kijken en zei dat ik het herkende, mijn zus begreep niet wat ik bedoelde. Ik zei de naam van mijn broer en het enige wat zij uit kon brengen was: Is het echt gebeurd dan ???

Dit gaf mij in eerste instantie een enorme steek, ik ben dus nooit geloofd.

Zij vertelde me later dat ze het nooit heeft kunnen opbrengen om aan mijn ouders te vragen wat er nou mee gedaan was. Ze had verwacht dat mijn ouders het vanaf dat moment hadden geregeld.

Vanaf dat moment heb ik er wel veel met mijn zus over gepraat, maar wel alsof het een taboe was. We hebben het woord incest nooit hardop uitgesproken. Op mijn 17e kreeg ik moeheids aanvallen, 4 keer bloed laten prikken en nooit wat gevonden. Totdat mijn zus ineens zei, misschien heeft het wel met onze broer te maken.

Ik ben naar de dokter gegaan en ben vreselijk in huilen uitgebarsten. Hij heeft voor mij een afspraak met het RIAGG gemaakt en mijn eerste sessies bij de psychologe waren begonnen. Daar kwam uit dat ik mijn broer nog steeds niets kwalijk nam. Ik nam het alleen mijn ouders kwalijk dat zij er nooit iets mee gedaan hadden. Na een half jaar hebben we mijn ouders uitgenodigd voor een gesprek, om hen de brandende vraag te stellen. Zij zeiden het niet vergeten te zijn. Vanaf het moment dat ik het hun vertelde op 11 jarige leeftijd hebben zij er voor gezorgd dat wij nooit meer alleen thuis waren en mijn vader heeft mijn broer ermee geconfronteerd. Voor mij was dat op dat moment voldoende, ik had mijn antwoord, zij waren het niet vergeten.

De sessies bij het RIAGG waren gestopt. Het ging weer goed met me.

Mijn zus en ik hebben altijd een hele sterke band gehad, we zijn een tweeling. Het enige verschil tussen echte tweelingen en wij is dat er 6,5 jaar verschil tussen zit. We hebben twee jaar samen gewoond, totdat zij vorig jaar naar het buitenland is verhuisd. Ik heb nooit lange relaties gehad, hooguit 6 weken, dan kreeg ik de kriebels en moest ik weer alleen zijn. Ik heb zelf nooit de link gelegd naar mijn verleden. Ik zat gewoon zo in elkaar. Toen ik met mijn zus woonde heb ik ook zo’n relatie gehad met een hele lieve jongen. Alleen was hij te lief voor mij. Het ging uit. Die week belde mijn broer of ik zondag bij hem kwam koffie drinken samen met mijn vriendje. Ik vertelde hem lachend dat hij net te laat was.

En ineens die zin……. Komt dat door mij ???

Ik heb met een brok in mijn keel gestaan, op zo’n moment weet je niet wat je overkomt. Ik heb altijd gedacht dat als ik hem ooit zou confronteren, hij zou ontkennen. En nu begon hij er zelf over. Hij heeft de vraag 3 keer moeten herhalen tot het tot me doordrong. Ik zei dat ik dat niet wist. Hij begon vreselijk te huilen en op dat moment werd ik heel erg koel. Hij vertelde me dat elke keer als hij iets dergelijks op televisie zag, hij moest huilen. Ik vertelde hem dat ik hoopte dat hij dat de rest van zijn leven zou hebben, maar dat ik het hem niet meer kwalijk nam. Toen hij hoorde dat mijn ouders en mijn zus het ook al die tijd weten schrok hij heel erg. Hoe hadden wij al die jaren zo normaal tegen hem kunnen doen ??

En vooral ik, waarom wilde ik hem nog steeds zien ??

Ik moet je vertellen dat mijn broer heel erg veranderd is, het gefrustreerde jongetje van vroeger was er niet meer. Hij was een leuke jongen geworden sinds hij een vriendin had. En de ruzies tussen ons werden steeds minder. Sinds mijn 16e hebben we noot meer ruzie gehad. Ik ben langzaam van mijn broer gaan houden.

Ik vertelde hem dat mijn broer dood was gegaan toen ik 11 jaar was, en een nieuwe broer heb terug gekregen. En zo voelt het ook. Ik heb geen wraakgevoelens meer.

Na dat telefoongesprek is er nooit meer over gesproken.

Vorig jaar is mijn zus naar het buitenland verhuisd en ben ik in een depressie geraakt, ik ben weer bij mijn ouders gaan wonen. Ik ben twee maanden ziek thuis geweest van mijn werk en werk sinds juli weer fulltime.

Mijn ARBO arts raadde me aan om naar een psychiater te gaan. Ik heb hier heel lang mee gewacht maar besloot pas geleden dat ik het toch moest doen. Ik ben nu jong en gezond, en ik voel dat mijn verleden mij ooit zal inhalen. Liever nu dan over 10 jaar als ik kinderen heb.

Ik heb 2 weken geleden mijn eerste oriëntatie gesprek gehad, en deze week mijn eerst intake. Mijn psychiater heeft me al gezegd dat het een hele lange en zware reis gaat worden. Ik ben heel erg bang, maar voel me ook heel erg sterk. Dit tweede komt waarschijnlijk omdat ik sinds 4 weken een vriendje heb. Ik weet het, de kritieke 6 weken zijn nog niet gepasseerd, maar ik heb het gevoel dat ik met deze jongen verder wil. Hij is heel erg lief en geduldig. Ik heb hem nog niet verteld van mijn incest verleden. Maar ben wel van plan dit snel te doen.

Ik ben nog nooit met iemand naar bed geweest. Ik voel me nog maagd, hoewel ik weet dat dit niet zo is.

Hij heeft geen haast met me, hoeft niet zo nodig meteen sex te hebben. Dat komt allemaal wel, we hebben nog een heel leven. Deze woorden vind ik heerlijk. Ik heb het ontzettend met hem getroffen.

Er is 1 ding wat mij dwars zit. Mijn nieuwe vriendje heeft sproeten en rood haar, net als mijn broer. In eerste instantie had ik daar geen moeite mee, hij lijkt ook totaal niet op hem. Maar vorige week zat ik achter op de motor bij hem, en ik zag alleen maar een zwarte leren jas, een zwarte helm en daartussen rood haar en een sproeten nek. Ik heb bij mijn broer ook heel vaak achter op de motor gezeten, jaren na het incest gebeuren, maar toch. Ik heb 10 minuten vreselijke kippenvel gehad. En ik wist even niet hoe ik mijn vriendje moest vasthouden, het liefst had ik mijn armen om hem geslagen, maar ik durfde niet zo goed. Bij elk stoplicht moest ik even kijken voor de zekerheid of hij het wel was. Ik hoop echt dat dit niet op andere momenten gebeurd, bijvoorbeeld als ik bij hem in bed lig. Ik weet ook niet of ik hem ooit wel zal aftrekken, ik heb mezelf namelijk gezworen dit nooit meer te doen. Ik durf zijn! penis ook niet aan te raken, hij mag alles bij mij doen, maar ik bevries bij het idee dat ik iets terug moet doen. Daarom wil ik het hem ook vertellen, dat hij weet dat het niet aan hem ligt.

Op dit moment is mijn toekomst heel erg onzeker. Ik weet niet of ik over een jaar nog steeds gezellig bij mijn broer op de koffie kan. Misschien komen er wel vreselijke pijnlijke herinneringen naar boven en wil ik hem nooit meer zien. Ik heb ook nog heel lang de angst gehad dat hij in herhaling zou vallen bij zijn eigen kinderen. Inmiddels is hij getrouwd, hij heeft nog geen kinderen. Zijn vrouw weet van niets, en van mij hoeft dat ook niet. Ik denk nu ook dat hij echt veranderd is en dat hij zijn eigen kinderen niks zal doen, maar ik heb hem wel gezegd dat ik hem zal vermoorden als ik er achter kom dat het wel gebeurd. Hij is nu oud en volwassen en moet beter weten.

Ik woon nog steeds bij mijn ouders, maar moet hier zo snel mogelijk weg. Voordat ik te diep ga. Mijn vader kan er niet mee omgaan, hij heeft zoiets van,het gaat nu toch goed met je, waarom zou je alles weer overhoop gaan gooien. Hij is in mijn ogen heel erg egoïstisch, goede lieve vrede bewaren en vooral mooi weer spelen.

Mijn psychiater is vooral boos om het feit dat ze er nooit iets mee gedaan hebben toen ik het vertelde, hij heeft het gevoel dat ze het bewust hebben weg gestopt. Ik ben er nog niet over uit wat ik voel. Het is een ontzettende sarcastische man, en heel erg eerlijk. Ik hou daar wel van en denk ook dat ik het nodig heb. Ik loop makkelijk over mensen heen en bij hem gaat me dat niet lukken. Mijn psychologe toen der tijd heeft niet doorgehad dat ik een masker ophad, en mijn psychiater van nu had dat masker er al binnen een uur vanaf getrokken.

Ik ben benieuwd en bang, maar wil het goed aanpakken. Ik ben nu begonnen met boeken te lezen over incest en op het internet aan het zoeken naar informatie. Na alle verhalen hier, had ik de behoefte ook mijn verhaal te doen. Ik moet zeggen, ik voel me goed, opgelucht vooral. En ik hoop dat ook andere mensen iets aan mijn verhaal hebben. Mocht je iets willen vragen of een soortgelijk verhaal hebben. Mail me alsjeblieft, ik heb behoefte aan contact.

Ik heb veel vrienden en een aantal kennen mijn verleden, maar zij zullen me nooit kunnen begrijpen.

Dankjewel dat jullie er zijn. Anders had ik, ook voor mezelf, nooit dit verhaal opgeschreven.

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Scroll Up
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube