Verhaal van Annick

Juli 2004

Ik ben Annick, 33 jaar

Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik eraan moet beginnen. Ik voel me nog altijd heel schuldig en bang en heb het hele verhaal bijna 10 jaar verzwegen.

Het verhaal begint als kind van 8-9 jaar. Mijn dooppeter (grootvader langs vaderszijde) begon mij te betasten en hij zei dat ik dit aan niemand mocht vertellen. Hij had immers een vrouw die sinds enkele
jaren gehandicapt was door een ernstig artroseletsel aan de knie. Ik had geen andere keus, vond mezelf vies, schuldig en bang. Het stopte echter niet bij betasten, hij stak zijn penis in mijn mond, ging met
zijn vinger in mijn vagina en ga zo maar verder. Ik was een heel levenslustig meisje, dus het viel niemand op dat ik plots uren en uren ging gaan sporten om mij af te reageren. Dat was immers goed voor de
gezondheid! Dat ging zo verder tot ik 15 jaar was…

Ik heb dit dus nooit aan iemand verteld tot ik 19 jaar was en een vriendje kreeg. Zoals bij iedereen, denk ik, kwam van het een het ander, MAAR… Dat ging zomaar niet. Ik was als de dood en toen heb ik mijn vriendje het verhaal verteld. Die wou meteen naar de politie gaan om aangifte te doen, maar heb ik niet gewild. Het was tenslotte al zo lang geleden…

Toen ik 23 jaar was heb ik mijn huidige man leren kennen en opnieuw hetzelfde verhaal. Ik was bang… Ook hij wou aangifte doen want mijn dooppeter leefde nog en dit kon echt niet. Stel je voor dat hij  hetzelfde doet met onze kinderen later???!!!! Ik zei dat hij er dan waarschijnlijk toch niet meer zou en dat ik liefst wou dat hij het zo liet. Mijn man heeft dit ook gerespecteerd.

Drie jaar gelden werd mijn dooppeter ernstig ziek (longkanker). Mijn vader begreep niet waarom ik hem geen bezoekje ging brengen en heb altijd een excuus gevonden, maar uiteindelijk heb ik mijn moeder toch gezegd dat hij mij als kind heeft misbruikt. Niets meer, niets minder… Ze is toen heel erg geschrokken en heeft mij gevraagd waarom ik indertijd niets heb gezegd. Tja…. Ik heb haar gevraagd om niets te zeggen aan mijn vader want ik wou niet dat hij niet meer bij zijn vader zou gaan nu hij zo ziek was. Waarom ik dat ooit gezegd heb, weet ik nog altijd niet. Deels omdat ik mezelf schuldig voel en anderzijds omdat ik altijd en overal tracht om zoveel mogelijk in harmonie samen te leven. Ik ga elke confrontatie uit de weg… Is dit een gevolg van wat is gebeurd, ik weet het nog altijd niet.

Ik denk eraan morgen de stap te zetten en mijn verhaal te vertellen aan onze huisarts omdat ik mij momenteel echt niet goed in mijn vel voel. Maar ik ben zo bang om als stomme gans te worden aanzien. Ik weet niet of ik er goed aan doe… Is er iemand die mij hierbij raad kan geven?

Liefs, Annick

Terug index verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Scroll Up
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube