Verhaal van Bombay

April 2005

Ik ben Bombay.

Beste survivors,

Ik ben net zoals velen die deze site bezoeken ook seksueel misbruikt.
Op 11 oktober 1997 is mijn leven als zowel die van de rest van de familie ingrijpend veranderd. Dit was de dag dat ik als 21 jarige jongen om 10:20 uur aan mijn moeder hebt verteld dat ik vanaf mijn 3e, vanaf dit moment heb ik herinneringen, tot precies een maand geleden (11 september 1997) seksueel misbruikte werd door de man van mijn vaders zus.

Nadat ik het verteld heb begon pas de echte nachtmerrie binnen 15 minuten nadat ik het mijn moeder had verteld zat ik op het politiebureau om aangifte te doen. Heb vervolgens nog vele malen op het politiebureau moeten komen voor aanvulling van de aangifte. Heb 2 jaar lang bij het Riagg gelopen en in verschillende praatgroepen gezeten. Ben door het UMLC onderzocht op autisme na aanleiding van het jarenlang misbruik. Moest een advocaat moeten inschakelen om de weinige rechten die survivors hebben te behartigen. Kan zo nog wel even doorgaan.

Om een lang verhaal kort te houden krijg ik nu pas na dik 7,5 jaar later de moed en behoefde om er verder mee naar buiten te treden. De directe omgeving van familie en vrienden zijn uiteraard op de hoogte maar de schaamte die je voelt als je buiten dit kringentje komt om met mede-survivors er over te spreken, waar ik nu wel aan toe ben, is toch nog wel een opstakel.
De dader is door de officier van justitie aangeklaagd en na vele jaren en alle juridische rechtsgangen te hebben afgelopen is hij veroordeeld tot 3 jaar cel waarvan 1,5 jaar voorwaardelijk. Het is zelfs zo een uitzonderlijke zaak geworden dat ik als getuige door de rechtbank tot 2 maal toe ben opgeroepen om te getuigen.

Ik wil niet nonchalant overkomen, weet de daders zelden wordt veroordeeld in dit soort zaken maar, dat de mijn dader veroordeeld is hiervan wordt ik niet koud of warm. Heb nooit het idee gekregen dat het een zaak was waarmee ik de benodigde innerlijke rust kon vinden. Heb geestelijke rust gekregen op het moment dat ik het aan mijn moeder vertelde. Natuurlijk is het uiteindelijk wettelijk, helaas, ook niet de zaak van ons als survivors maar die van de officier van justitie en de dader. Jij als survivor ben alleen maar een derde.

Ben nu druk opzoek naar een “praatgroep” waar ik mijn verhaal kan vertelen, en horen hoe anderen er mee omgaan.

Wens diegene die het nog moeten vertelen of net hebben verteld heel veel sterke te toe en dat jullie ook de kracht kunnen vinden om net zoals ik “een waardige leven” op te bouwen. Ben er nog niet maar werk er hard aan.

Sterkte,
Bombay

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube