Verhaal van Carolina

September 2004

Ik ben Carolina,

Wat een verademing, dat ik deze website vond. Daarin herken ik heel veel!

Ik ben een vrouw van 32 jaar, ben getrouwd met lieve man en heb tweelingdochtertjes van anderhalf jaar. Mijn naam is Carolina.

Hopelijk lukt me om mijn ervaringen op “papier” te zetten, want tot nu lukt me niet. Ondanks de jarenlang therapie, die ik heb afgesloten. Het is gewoon te pijnlijk. Woord voor woord.

Net als jullie werd ik ook jarenlang seksueel misbruikt, van 8e tot met 13e jaar. Ja, door mijn vader.

In het jaar 1999 vond ik mijn werk in WG, en moest daardoor een jaar lang reizen tussen werk en thuis. Zeker omdat ik tijdelijke baan had. Ongeveer 6 uur s’morgens vertrekken en ongeveer 7 uur ’s avonds pas thuis. 5 dagenlang per week; 5 uur per dag reizen.
Vlak na het aannemen van vaste baan bij dezelfde werkgever was ik door al die gereisd erg vermoeiend geworden, omdat ik geen tijd voor mezelf had. Waardoor mijn weerstand afbrokkelde. De problemen, herinneringen en etc kwamen een voor een terug, maar ik stopte het weg. Door mijn afbrokkelende weerstand en hyperventilatieaanvallen kwam het op een dag toch eruit. Al die pijnlijke herinneringen, schuldgevoelens, angsten, schaamte en etc. Alles te maken met seksueel misbruik.

Ik werd erg depressief daardoor. Ik moet wel even bekennen, dat ik al jaren voor mijn huidige werk niet echt lekker in het vel zat. Ik wist, dat ik hulp voor mezelf moest zoeken. Verder wist ik ook niet, wat er precies aan de hand was. Wel dat het iets te maken had met vader. Verder had ik vreselijk last van eetbuien, waardoor ik erg dik ben.
Hulp vragen was voor mij erg moeilijk, want de drempel was heel hoog. Ik ontkende en stopte helemaal weg diep ergens in mijn lijf.

In het jaar 2000 was ik erg depressief geworden. Ik moest toegeven, dat ik hulp nodig had. Dat was moeilijkste, wat ik had gedaan. Nu achteraf heel blij mee, want ik ben nu gelukkig.

Door al die herinneringen moest ik toegeven, dat ik seksueel misbruik was. Ik ging hulp zoeken, wel met moeite. Meer wantrouwend en angst.

Door de therapie kwam uiteindelijk alles naar boven. Het was gewoon te pijnlijk voor mij. Mijn ouders vroeg mij naar reden van mijn depressiviteit. Ik zei toen, dat het niet aan hen lag. In werkelijk was het wel aan hen lag.
Een paar maanden later heb ik alle kontakten met mijn ouders verbreken. Om meer rust te krijgen, want mijn depressiviteit was inmiddels heel erg geworden. (Ik had toen medicijn tegen depressief geweigerd uit angst voor de verslaving.) Ook doordat mijn ouders een paar straten verder woonden van ons.

Toen mijn ouders besefte, dat het wel aan hen lag door het verbreken van contact. Maar om welke reden wisten ze niet.

Mijn psycholoogtherapeute besloot op een gegeven moment, dat ik aan mijn vader moest vertellen om wat hij mij aandeed. Want mijn depressiviteit was nog erger geworden en ik kreeg zelfmoordneigingen.

Wat was ik erg zenuwen, toen ik mijn vader tijdens het gesprek weer na een lange tijd weer zag. Ik kon niet uitspreken, want ik vond echt heel moeilijk. Mijn psycholoogtherapeute had mij geholpen om hem te vertellen over wat hij mij aandeed.

Hij schrok en ontkende!! Volgens hem was het niet waar. Het was echt pijnlijk voor mij! Na het gesprek had mijn vader gelijk verteld aan mijn moeder en broertje over de beschuldiging. Mijn broer kwam bij mij om verhaal te halen, want hij was zo woedend. Hij kon niet geloven!! Hij wist, dat ik het niet uit duim zoog. Maar toch!!

Mijn toestand verergerde en nam eindelijk toe na veel overtuiging door huisarts en psycholoogtherapeute de antidepressivamedicijn.

Bij het tweede gesprek met mijn vader (hij kwam!! Normaal blijft de dader weg!!). Hij gaf toe!! Op basis van mama d’r herinneringen!! Maar hijzelf kan niets herinneren. Mama had een paar keren ons betrapt, zonder ze niets aandeed. Dat was ook zo in mijn herinneringen. Voor mij was toch een bevestiging dat ik echt niet droomde!!

Mijn vader kwam ruim een jaar lang trouw naar de therapiegesprekken. Ook mama, want ze deed niets!!

Door de gesprekken bleek, dat mijn vader in die jaren die ik misbruikt werd alcoholist was. Dat hij vermoedelijk zelf ook misbruikt werd. Hij durfde niet daarop hard zeggen. Ook mede door hoe hij werd opgevoed bijvoorbeeld te open en vrij gedrag tegenover seks en intimiteit. Verder was hij dol op vrouwen en seks.

Ik kon zijn alcoholisme echt niet herinneren, wel wist ik dat hij van drank hield. Dus ik kon echt niet geloven. Bij de navraag bleek dat het wel echt zo was. Ik had het blijkbaar echt weggestopt.

Verder had ik toen ik elf jaar was geprobeerd aan een persoon vertelde wat er gebeurd was. Zij maakte mij leugenaar en verbood mij om over te praten. Gevolg was dat ik niet meer overpraatte en het helemaal had verstopt.

Hij was echt egoïst!! Alcoholisme is voor mij geen reden om mij misbruik te maken. Door al die factoren rondom mijn vader had hij mij misbruikt. Ook al weet hij niet waarom. Hij snapte niet. Hij denkt, dat het misschien om hemzelf te bevredigen. Want in die tijd had mijn vader heel veel problemen met geld, slechte baas en etc. Misschien had hij gevlucht in seks. Een soort afleiding voor hem. Dus puur egoïsme.

Ik zal nooit antwoord krijgen op vraag: “Waarom?”. Ook op waarom deed mama niets om papa bij mij weghaalde.

Door de trouw van mijn ouders om familiegesprekken bij te wonen en toegeven was ik langzamerhand weer aan betere hand. Die speelt heel belangrijke rol bij mijn genezing van depressie en verwerken. Zodat ik het beter kan omgaan met mijn verleden.
Ook door deeltijdbehandelingen, individueel therapie, medicijn, relatietherapie en etc spelen mede belangrijke rol.

Via de gesproken woorden kan ik niet zo goed uiten (wel veel gemakkelijker dan toen), wel blijkbaar via tekeningen. Daar kan ik me beste uiten. Daar kwam ik achter door beeldend therapie.

Wat mijn vader deed:

  • mij aanraken op ongewenste plekken
  • chantage (ik was gelovig, hij maakte misbruik van woord god en hel en ook dat mama het niet mag weten omdat ze dan niet leuk vond)
  • pornografische boeken laten lezen
  • pogingen gedaan om in mijn lijf te doen, die mislukte gelukkig door betrappen
  • mij wassen in de badkamer (hij wilde mij perse hebben in badkamer)
  • ik moest “slapen” bij mijn vader, als mijn moeder er niet was
  • ik moest zijn penis aanraken en op het zitten “erin gaan”
  • pijpen terwijl ik bij was
  • mij complimenten geven, terwijl het niet kan tijdens misbruik. (op verkeerde manier, zodat ik echte complimenten van de mensen niet geloofde)
  • stiekem besluipen in mijn bed terwijl ik sliep en dan mij aanraken
  • mij leren zoenen, zelf tongzoenen (daar heb ik nu nog erg afkeer van)
  • mij laten naakt fotograferen door iemand anders
  • pogingen, dat ik zijn penis moet pijpen.
  • Het kon gebeuren overal in huis vooral bovenverdieping
  • Ik wist nooit wanneer het zal gebeuren. Geen regelmaat, maar vrij wel vaak. Dus onverwacht. Dus altijd in de gaten houden.
  • Te veel om op te noemen.
  • Op mijn tiende werd ik gelukkig ongesteld, waardoor de pogingen om in mijn lijf binnen te komen staakte. Uit angst van papa, dat ik zwanger raakte.

Al die factoren hadden heel veel gevolgen op mijn leven zoals seksualiteit. Ik kan sinds mijn depressiviteit niet met mijn man naar bed. Nu nog niet. Toch hebben we kinderen. Ik had zelf heel onregelmatige menstruatiecyclus. Het bleek achteraf, dat ik PCOS (Poly Cysteus Ovarium Syndroom) heb. Waardoor ik niet spontaan kinderen kan krijgen. Dus op kunstmatige manier kinderen krijgen zoals hormonen.
Door mijn afkeer van seks (ook “moeten seksen” als we kinderen willen krijgen, is nog grotere probleem voor mij) hebben we kunstmatige KI gedaan na de juiste dosis van hormonen gevonden. Bij de eerste poging van de KI was het raak!!

Nu gaat het heel goed met mezelf. Ik heb weer contact met mijn ouders, wel heb ik regels vooraf opgezet voor mijn ouders. Bijvoorbeeld geen logee van mijn kinderen bij hen thuis, normaal gedragen dus niet vrouwen versieren als ik bij ben, mij geen kusjes geven bij gegroet en afscheid en etc.
Geen medicijn meer, geen depressie meer, therapieën van jarenlang afgesloten.

Mijn vader houdt zich aan de regels. Gelukkig. In mijn depressiviteit was ik verhuisd naar andere plaats om meer rust in mezelf te krijgen. Ook vanwege mijn werk (intussen had ik rijbewijs gehaald, waardoor de reistijden vier keer kleiner werd). Het hielp gelukkig goed.

Door de therapieën heb ik veel over mezelf geleerd. Vooral dat het niet mijn schuld is!!! Dat ik niet hoef schamen, want er is geen reden voor!! De enige die moet schamen is papa!!

Wel blijft in de toekomst wat confrontatie aanwezig. Mijn kinderen zijn nu op leeftijd , dat ze mama niet kunnen missen. Ze blijven dan in mijn buurt en raken dan steeds aan mij. Soms werd het wel teveel voor mij. Teveel aanrakingen…

Ik hoop en streef, dat ik het beter kan ermee omgaan!! Papa had gewoon mijn jeugd afgepakt, genieten in seks afgepakt, en etc.

Vroeger had ik nooit jongens, want ik had onbewust afkeer van. Door onder andere aanrakingen. Mijn man zat vanaf mijn dertiende samen met mij in mijn klas. Pas zes jaar later in dezelfde klas zijn we onbewust naar elkaar groeien, verliefd en als stel vormen. Ik had blijkbaar hem leren kennen, dat hij wel vertrouwen was. Met hem ben ik in 1998 getrouwd en heb ik twee prachtige dochtertjes..

Eindelijk!! Het is mij gelukt om alles in een keer op papier gezet….. Het lucht me lekker!!

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube