Verhaal van Diana

Amsterdam, 5 januari 2004

Hallo lieve lotgenoten,

Sinds een kleine twee maanden chat ik op donderdagavond mee op deze site. Het doet me goed. De ene keer kan ik iemand (althans, dat hoop ik) helpen en de andere keer is er iemand om mij weer even op weg te helpen. Beide manieren doen me deugd.

Ik ben nu met slachtofferhulp bezig en zij gaat kijken of ik in een praatgroep met lotgenoten geplaatst kan worden. Het is misschien verkeerd, maar verwacht er veel van. Afgelopen week ging het heel slecht met me. Het was in een mate waarin ik opgenomen moest worden in een crisisopvang. Daar heb ik een hoop van me af kunnen schrijven. Een deel daarvan, dat ik op nieuwjaarsdag schreef, de dag dat ik weer een sprankje hoop zag, wil ik graag met jou delen in de hoop dat ik jou misschien ook een stukje hoop kan geven.

Ik heb 2003 overleefd. Ik dank God dat ik ’t tot zover heb gered en waarom zou ik ’t niet verder redden? Als kind van God, als vriendin van John, als parochiaan van de Vredeskerk, als hartsvriendin van Olga en Ineke, als vrijwilligster van de Zonnebloem, als petekind van Ton & Mirjam, als Diana die steeds meer en meer van zichzelf zal en gaat leren houden, als fan van Marco Borsato, als kleinkind van m’n overleden oma wier namen, Maria Anna, ik mag dragen, als pelgrim van / naar Lourdes, als vriendin van zo velen, als vrouw die dit leven met z’n mooie en slechte perioden neemt, als vrouw met nog zò véél dromen, dit moet ik toch redden, nietwaar? En waarom niet?

Omdat ik geen liefhebbende biologische ouders heb gehad, ik slachtoffer ben van verkrachting en aanranding, ik iemands ex – vrouw ben, mij zò ontzettend veel onrecht is aangedaan door zò veel mensen? Dit weegt toch niet op tegen alle dingen die ik wèl heb of wie ìk ben? Nee, je hebt gelijk Diana Maria – Anna. Je weet dat je de sterke vrouw bent die zo velen zeggen dat je bent.

En omdat je onder behandeling loopt bij ’t GGZ sinds je 12e of 13e, of omdat je aan de ziekte die depressie heet, lijdt, of opgenomen bent in de crisisopvang voor de 2e keer, of wat dan ook voor ellende, maakt daar geen verschil in!!! En zolang God jou tekenen geeft dat dit leven het waard is om geleefd te worden op zoveel manieren, mag je niet opgeven!!!

Voor nu wil ik het hierbij laten. Rest me je een ontzettend goed en sterk en draagkrachtig 2004 toe te wensen. En misschien zie ik je donderdagavond wel op de chatsessie.

Liefs, Diana, lotgenoot…

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube