Verhaal van Diana

Mijn hele leven heb ik het gevoel gehad dat ik niks waard was. Dat ik er eigenlijk niet had moeten zijn. Ik veroorzaakte alleen maar problemen. Als ik er was, was er ruzie en gedonder. Dat maakte dat ik me op heel jonge leeftijd al zo klein en onopvallend mogelijk
maakte. Maar helaas bleef ik niet voor iedereen onopgemerkt…

Mijn moederverhaal_diana was ongepland zwanger van mij, mijn vader wilde eigenlijk geen kind meer. Ze hadden twee jongens en dat vond hij genoeg. Hij wilde zeker geen meisje. Wat ik me zelf kan herinneren van die eerste jaren is dat mijn vader altijd zei dat ik me niet zo moest aanstellen. Op een dag had ik een splinter in mijn vinger, mijn moeder wilde die eruit halen, maar mijn vader zei: ”Die zweert er vanzelf wel uit.” Ook werd ik achtergesteld bij mijn broers. Zij mochten veel meer dan ik en kregen ook meer. Niet alleen liefde en aandacht, maar ook spullen. In de vakantie werd er een spelletjesmiddag georganiseerd met prijzen. Er was een spel waarbij je met een stok ringetjes van een touw moest halen. Als dat lukte, kreeg je een zakje knikkers. Ik wilde die knikkers zo graag. Eerst mocht ik niet meedoen van mijn vader, omdat het niks voor
meisjes was. Maar toen het toch mocht en het me nog lukte ook, kreeg ik de knikkers niet. Knikkers waren niet voor meisjes. Mijn ouders hadden vaak ruzie. We werden altijd zenuwachtig tegen de tijd dat mijn vader thuiskwam. Geen lawaai maken, geen speelgoed laten rondslingeren anders kreeg je op je donder. Ik was zeven jaar toen hij me op een middag uit school haalde. Dat was heel uitzonderlijk. Hij gaf me een kus en zei:”Goed voor je mama zorgen.” En toen ging hij weg. Toen de scheiding werd uitgesproken, kwam er een bezoekregeling. Mijn broers en ik moesten dan een dag naar hem toe. We mochten alleen maar op de bank zitten en televisie kijken. Die bezoekregeling heeft niet lang geduurd. Op school werd ik gepest en uitgescholden voor dikzak, brillenjood en lelijkerd. En ze riepen dat ik vlooien had. Al vanaf mijn zesde liep ik regelmatig weg van school. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend. Ik weet nog dat ze zei: ”Zo, nu worden we een gezinnetje.” Ook dat huwelijk was geen succes. Hij had al een ander voor ze trouwden. Ik kreeg er nog een broertje bij, dat vond ik wel leuk. Mijn broer kon zijn frustraties niet kwijt en ik kreeg het regelmatig te verduren van hem. Hij sloeg me en duwde me op de grond. Bloedende knieën en handen. Toen ik negen was, moest ik naar een andere school, omdat hij me regelmatig op het schoolplein in elkaar beukte. Hij ging dan op mijn rug zitten en sloeg me met mijn hoofd tegen de grond. Omdat híj zich niet in bedwang kon houden, moest ík van school. Niet dat ik dat erg vond, ik vond het er toch vreselijk. Op mijn nieuwe school zat ik in een klas met een meisje en de rest jongens. Daarom werd ik uitgenodigd voor haar verjaardagsfeestje. We gingen naar een zwembad. Ik was daar weer alleen, tot ik een mand ie hij niet hoorde te doen en toen werd ik onrustig. Hij merkte dat en zei dat hij wegging, maar dan moest ik eerst nog even mee komen naar de kleedkamers, dan kreeg ik een snoepje van hem. Dat deed ik. Hij gaf me een groen snoepje (ik zal

Hij was aardig voor me. Ik was niet
gewend dat ik zoveel aandacht van
iemand kreeg

het nooit vergeten, ik kan zulke snoepjes nog steeds niet zien) en toen, in het kleedhokje, deed hij dingen bij me die zeer zeker niet klopten. Toen het me lukte te ontsnappen, ben ik snel teruggerend naar de groep en heb niets gezegd. Waarom ik niets gezegd heb? Ik was toen al zover dat ik het gevoel had dat ik er niet toe deed. Daarbij had ik het gevoel dat het ook mijn eigen schuld was dat dit me was overkomen. Waarom zou ik het feestje verpesten door met dit verhaal aan te komen?
Maandenlang heb ik ermee rondgelopen. Steeds wilde ik het aan mijn moeder vertellen, maar dan deed ik het toch niet. Ik wilde haar niet belasten met mijn ellende. Ze had al genoeg aan haar hoofd.
Maar uiteindelijk kon ik het niet langer voor me houden. Ze zei: ”Waarom heb je dat niet meteen verteld? Dan hadden we aangifte kunnen doen? Nu zijn we te laat, nu kun je niks meer bewijzen. Het beste is om het maar te vergeten.” Dus probeerde ik dat maar

De hond, mijn enige vriendin, werd
opgehaald. Ik had het gevoel alsof
mijn hart uit mijn lijf gerukt werd

diana_1het nooit vergeten, ik kan zulke snoepjes nog steeds niet zien) en toen, in het kleedhokje, deed hij dingen bij me die zeer zeker niet klopten. Toen het me lukte te ontsnappen, ben ik snel teruggerend naar de groep en heb niets gezegd. Waarom ik niets gezegd heb? Ik was toen al zover dat ik het gevoel had dat ik er niet toe deed. Daarbij had ik het gevoel dat het ook mijn eigen schuld was dat dit me was overkomen. Waarom zou ik het feestje verpesten door met dit verhaal aan te komen?
Maandenlang heb ik ermee rondgelopen. Steeds wilde ik het aan mijn moeder vertellen, maar dan
deed ik het toch niet. Ik wilde haar niet belasten met mijn ellende. Ze had al genoeg aan haar hoofd.
Maar uiteindelijk kon ik het niet langer voor me houden. Ze zei: ”Waarom heb je dat niet meteen verteld? Dan hadden we aangifte kunnen doen? Nu zijn we te laat, nu kun je niks meer bewijzen. Het beste is om het maar te vergeten.” Dus probeerde ik dat maar.

Ik werd ouder en dat bleef ook mijn opa niet onopgemerkt. De eerste keer dat hij aan me zat, was tijdens de vakantie. We maakten een boswandeling. Hij ging op een bankje zitten en ik ging naast hem zitten. Toen begon hij me te strelen en te betasten. Ik vond het niet fijn, maar durfde dat niet te laten merken. Hij was immers mijn opa. Opa’s zijn oud, die gaan snel dood. Toen we opstonden om verder te lopen, zei hij: ”Fijn hè, dit knuffelen? Zeg het maar niet tegen
mama. Dan wordt ze verdrietig.” Hij deed het overal: in de keuken, in de kamer, op mijn bed… Na een paar maanden heb ik het mijn moeder verteld. Ze schrok, maar ze zei dat ze weinig kon doen. Ze
zou het op haar manier oplossen en ik moest maar zorgen dat hij het niet kon doen. Het ging gewoon door. Iedere keer als mijn opa aan me had gezeten, dacht ik: Ik heb niet goed genoeg mijn best gedaan. Stomme ik. Het misbruik ging jaren door, tot mijn opa ziek werd. Hij werd opgenomen, hij had kanker. Iedere dag gingen we naar hem toe, mijn moeder en ik. Ik wilde eigenlijk niet mee, maar ik moest mee. Ik begreep dat niet, waarom wilde ze per se dat ik meeging? Waarom wilde ze dat ik hem daar zo in dat bed zag liggen? Nu weet ik het antwoord. Ze wilde hem laten zien dat het voorbij was, dat hij mij niks meer kon aandoen. Wat ze met woorden niet kon zeggen, liet ze hem zien. Zelf was ze als kind ook misbruikt. Dat wist ik toen nog niet, dat heb ik later pas begrepen.
Ik heb geen traan gelaten om mijn opa’s dood. Ik voelde niks. Wel heb ik hem nog een brief geschreven en die is meegegaan in zijn kist. Ik was nog steeds stevig en werd gepest op school
en dacht dat ik misschien geaccepteerd zou worden als ik slank zou zijn. En thuis zou ik dan minder opvallen. Want er was toch altijd ruzie als ik in de buurt was. Mijn moeder had inmiddels een nieuwe
vriend en daar had ik veel problemen mee. Ik moest uit zijn buurt zien te blijven, dan was het goed.
Ik was vijftien toen ik mijn eerste echte vriendin kreeg. Dat was een hond, een rottweiler. De zus van
Jos, de vriend van mijn moeder, bracht hem naar ons, ze zou maar even blijven. Zij werd mijn alles, mijn maatje. Ik wandelde en speelde iedere dag uren met haar. Bij haar kon ik mijn ellende kwijt,
zij luisterde naar me en was lief voor me. ’s Avonds lag ik met mijn hoofd op haar buik en als zij zag dat ik bang was of huilde, kreeg ik een lik over mijn gezicht. Toen kwam de dag die ik nooit zal vergeten. De hond moest weg of we moesten hem kopen. Dat laatste wilde Jos niet, dus werd de hond opgehaald. Ik heb gesmeekt, maar natuurlijk werd er niet naar mij geluisterd. Ik heb gegild van ellende, ik heb mijn ogen uit mijn kop gejankt. Toen de hond weg was, had ik het gevoel dat mijn hart uit mijn lijf gerukt was. Ik moest me niet aanstellen, werd er gezegd. Het was maar een hond. Ik ging strenger lijnen. Gooide tussen de middag mijn lunch weg en op een gegeven

De eerste keer dat hij aan me zat, was tijdens een boswandeling

moment at ik ’s morgens ook niet meer. ’s Morgens liep ik om half zeven door het park te joggen en buikspieroefeningen te doen. Daarna at ik een halve appel. Ik viel af, maar bleef mezelf dik vinden. Dus ging ik door. Mijn moeder merkte dat ik afviel en weinig at en toen kreeg ik daar thuis weer gedonder over. Toen ben ik gaan overgeven. Elke keer na het eten. Als mijn moeder ’s avonds een ijsje wilde eten, ging ik naar boven, woog me, gaf over en dan ging ik weer naar beneden. Daar at ik mijn ijsje op en dan ging ik weer naar de wc om over te geven. Had ik toch iets lekkers gehad zonder aan te komen. En zo liep het ook niet in de gaten. Tot mijn haren begonnen uit te vallen en mijn nagels gingen afbrokkelen. Iemand zei tegen me dat ik niet goed bezig was en hiermee moest stoppen. Toen ben ik het gaan afbouwen. Op school werd ik heel erg perfectionistisch. Wilde alleen maar negens en tienen halen. Vaak was ik om zeven uur al op school, ik zat vrijwillig in de huiswerkklas en ging pas om vijf uur naar huis. Zo hadden ze thuis ook geen last van me. Jos en ik hadden altijd overal ruzie om. Dan was ik in de badkamer als hij er in moest. Hij klaagde dan tegen mijn moeder en dus zei mijn moeder: ”Ga jij je maar wassen voordat hij opstaat, door jou is er altijd ruzie.” Dus stond ik om zes uur ’s morgens op en ging op half zeven naar school.

Het vrijen was moeilijk, maar we wilden graag kinderen

Was ik niemand tot last. Mijn moeder had ook altijd ruzie met hem en ze probeerde hem zoveel mogelijk te ontlopen. Dan ging ze ’s avonds weg, zodat hij geen last van haar had. Ik had heel erg te doen met mijn moeder en wilde haar graag helpen. Zette midden in de nacht mijn wekker om de was te doen en in de droger te stoppen. Tegen mijn moeder zei ik dan dat ik niet kon slapen. Ik zorgde ook zo veel als ik kon voor mijn broertje, om mijn moeder te ontlasten en te zorgen dat Jos geen last van hem had. Ik deed hem in bad, hield hem bezig en legde hem in bed. Toen begon ik mezelf te krassen en te snijden. Het begon met een liniaal op school. Dan strafte ik mezelf als ik een zeven had gehaald of een boterham te veel had gegeten. Het ging van kwaad tot erger. Toen mensen de blauwe plekken op mijn armen opvielen, ging ik op mijn benen slaan of mezelf branden met een sigaret. Een keer heb ik mezelf een blauw oog geslagen. Dat was toen ik op mijn stageplek een paar theezakjes en soepzakjes had gepikt voor mijn moeder. Het was van die speciale thee en soep met een smaakje. Mijn moeder vond die lekker, maar thuis hadden we die nooit. Ik wilde haar graag blij maken met iets waar we normaal geen geld voor hadden.

Samen met een klasgenootje ging ik voor school weleens naar een
dierenwinkel, dan mochten we diana_2de  konijntjes aaien. Op een dag ging ik alleen. De man legde het konijntje in mijn armen en tegelijk betastte hij mij borsten. En daarna zat hij aan mijn billen. Helemaal overstuur kwam ik op school aan. De gymleraar vond dat ik me niet zo moest aanstellen, maar toch belde ik naar huis. Samen met mijn moeder en Jos ging ik aangifte doen op het politiebureau. Daarna mocht ik mee naar huis, maar ik moest eerst mee naar de markt met mijn moeder. Dat deed ze immers altijd op die dag. Thuis ging het nog steeds niet beter. Je wist nooit wanneer Jos ontplofte. Altijd was je bedacht op zijn agressieve buien, altijd moest je rekening met hem houden. Ik leefde allang niet meer voor mezelf, alleen nog maar voor mijn moeder. Probeerde ervoor te zorgen dat ze zo min mogelijk last van mij hadden en hielp haar zoveel ik kon. Ook praatte ik veel met haar over haar ruzies met Jos. In het weekend gingen we van jongs af aan al

Maandenlang heb ik de weekenden
dat ik alleen was met een
keukenmes naast mijn bed geslapen

de caravan naar zee, dat vond ik altijd fijn. Als ik op een duin zat en over de zee uitkeek voelde ik mealtijd gelukkig. Maar Jos maakte expres ruzie met me zodat hij me voor straf thuis kon laten. Een keer was ik het weekend alleen thuis toen er ingebroken was toen ik terugkwam van oppassen. Ik hoorde de inbrekers, ze waren nog in huis. In paniek rende ik naar kennissen van mijn ouders en daar hebben we de politie gebeld. Inmiddels waren de inbrekers gevlogen. Later kreeg ik van Jos op mijn kop dat ik niet weg had moeten lopen. Ik had naar binnen moeten gaan. Dus zelfs de inbraak was mijn schuld. Het heeft daarna lang geduurd voor ik me weer een beetje veilig voelde in mijn huis.

diana_3Maandenlang heb ik de weekenden dat ik  alleen was met een groot keukenmes naast mijn bed geslapen. Toen kwam die keer dat ik ’s avonds alleen thuis was en naar een leuke film zat te kijken. Mijn moeder en Jos kwamen thuis en hij zette de televisie op een andere zender. Ik protesteerde en toen ging
hij helemaal door het lint. Dat ik niet moest denken dat ik iets te vertellen had. Ik was helemaal niets en moest mijn mond houden. Hij ging zo tekeer, het schuim stond op zijn mond. En mijn moeder stond erbij en keek ernaar. Toen was ik het zat. Ik dacht: laat ik maar zelfmoord plegen, dan zijn ze van me af.
Ik heb een strip pillen gepakt en alles in een keer ingeslikt. Ik ben
op mijn bed gaan liggen met mijn handen op mijn buik gevouwen. Konden ze me zo in mijn kist leggen. Maar ik werd wakker. Daar was ik behoorlijk teleurgesteld over. Had ik zelfs hier in gefaald. Ik kon nog niet eens zelfmoord plegen.
De ruzies tussen mijn moeder en Jos werden erger en eindelijk besloot mijn moeder ermee te kappen. Ze nam en advocaat in de arm. Die dag ging ik naar school en hield een spreekbeurt over incest. Toen ik klaar was, zei ik: ”Zijn er nog vragen? Nee. Dan ga ik nu naar huis, ik moet met mijn moeder naar een advocaat om Jos de deur uit te trappen.”
De rust keerde enigszins terug in huis toen Jos

Ik stond onder de douche
mezelf schoon te maken met
een schuursponsje

weg was, maar door alles raakte ik overspannen en stopte met mijn studie. Ik ging in therapie, maar dat schoot ook niet op. Ik voelde me niet op mijn gemak en de psycholoog verdraaide alles zo dat het mijn schuld was. Mijn oudste broer woonde op zichzelf en ik ging bij hem poetsen. Boven hem woonde Ton. Hij vroeg of ik ook bij hem wilde komen poetsen. Toen hij toenaderingspogingen deed, waarschuwde ik hem: ”Ik heb een jeugd van misbruik achter me.” Voorzichtig begonnen we een relatie. Er kwam ontzettend veel boven. Als Ton me aanraakte, kreeg ik een paniekaanval. Toch zette ik door, ik wilde zo graag en ik hield van hem. Het vrijen was pijnlijk en moeilijk, ik kon me niet ontspannen. Ik begon te dromen over vroeger. Dan lag ik in bed en lag er iemand achter me te hijgen. Op het moment dat ik me omdraaide, werd ik wakker. Nooit zag ik het gezicht van degene die achter me lag. Ik wist niet wie het was en ik weet het nog niet. Ik had er tijdens de therapie misschien achter kunnen komen, maar dat is me afgeraden. Sommige dingen zijn zo erg, die heb ik bewust geblokt. Al snel trok ik bij Ton in. Ik werd heel erg perfectionistisch in het huishouden. Alles moest elke dag gepoetst worden. Maar ik begon ook mezelf dwangmatig schoon te maken. Ik voelde me vies, altijd. Op een keer stond ik onder de douche mezelf schoon te maken met een schuursponsje toen Ton binnen kwam. Hij schrok zich rot. ”En nu gaan we hulp zoeken”, zei hij. Ik ging in therapie met slachtoffers van geweldsmisdrijven. Dat hielp niet veel. Samen met Ton ging ik in relatietherapie.
De dag voor we trouwden, ging ik thuis slapen. Ik wilde me graag speciaal voelen. Maar er was niks
speciaals. Ik kreeg gewoon aardappelen en groente (vlees eet ik niet). Zelf heb ik de kamer maar versierd, niemand hielp mee. Ton had een leukere laatste avond bij zijn ouders. Ze aten chinees, omdat dat zijn lievelingseten is. Ik was teleurgesteld: zelfs op de avond voor mijn trouwen voelde ik me heel alleen.Het vrijen was moeilijk en moeizaam. Maar we wilden graag kinderen, dus het moest wel. Gelukkig raakte ik snel zwanger. Toen ik op de echo zag dat het een meisje was moest ik huilen. Ik dacht: nee, niet die ellende die ik heb meegemaakt. Ik had moeite in mijn rol als moeder. Als ik mijn
dochtertje verschoonde en met een doekje haar vagina schoonmaakte, dacht ik: Ben ik haar nu aan het misbruiken? Ook durfde ik Ton niet alleen met zijn dochter te laten. Ton heeft veel geduld met me gehad. Na de bevalling van mijn tweede dochter heb ik nog een terugslag gehad. Bij elkaar ben ik bijna 26 maanden depressief geweest. Ik vond mezelf geen goede moeder en misschien waren ze zonder mij wel beter af. Ik heb zelf hulp aangevraagd bij homestart. Ik merkte dat ik geen liefde aan mijn kinderen kon geven. Knuffelen deed ik nauwelijks. Ik leerde leuke dingen te doen met mijn kinderen. We gingen naar de speeltuin. Daar was ik nog nooit met ze geweest. Ik vond ze al zo groot, terwijl ze eigenlijk nog maar heel klein waren. Ik stond daar achter mijn kind dat de trap op liep om van de glijbaan te gaan en ik dacht: wat moet ik nou doen? Bij homestart zeiden ze: ”Je hoeft geen goede moeder te zijn. Als je je best maar doet.” Langzaamaan ben ik gaan zien dat ze nog kind waren. En dat ze knuffels nodig hadden en aandacht.
Wat me enorm geholpen heeft is de stichting LIS, lotgenoten incest slachtoffers. Daar kwam ik terecht toen ik internet kreeg. Eindelijk lotgenoten met wie ik kon praten, mensen die begrepen wat ik voelde, die ik niks hoefde uit te leggen. Er ging een wereld voor me open. Ik was niet de enige die misbruikt was, ik was niet de enige die bang was dat ze geen goede moeder was, ik was niet de enige die niet van seks kon genieten. Er was zoveel begrip en herkenning. Het was als een warme deken.
Inmiddels ben ik zelf vrijwilliger op het forum van de stichting. We organiseren lotgenotendagen en sponsoracties. Zelf heb ik een sponsoractie opgezet in het zwembad, hetzelfde als waar ik destijds betast ben nota bene. Het heeft me zo goed gedaan om dat te doen. Het was echt een overwinning op mezelf. Binnenkort op 8 november is er weer een lotgenotendag. Het gaat nu beter met me. Ik ben er zelf uitgekomen. Met gerichte hulp van mensen die me begrijpen en om me geven. Alternatieve therapie, de mensen van
de stichting LIS en Ton natuurlijk. Zonder hem had ik het zeker nietdiana_4gekund. Ook heb ik reiki gedaan
en dat heeft me geholpen. Zelf geef ik nu ook reiki.
Het zal me nooit lukken mijn jeugd te verwerken.
Er zijn veel vragen waar nooit een antwoord op
komt. Ik praat soms met mijn moeder over wat er
gebeurd is, maar dan draait het meestal uit op: wat
was ik toch een slechte moeder. Over mij, wat het
voor mij betekend heeft, gaat het vaak niet. Dat is
voor haar te pijnlijk. Ze heeft haar best gedaan, op
haar manier. Ik zeg niet dat het fout was, wel dat ik
zou willen dat het anders was.
In ieder geval doe ik alles wat in mijn vermogen ligt
om mijn dochters een veilige, fijne jeugd te geven.
Je kunt ze niet overal voor beschermen, maar ik zal
je dit vertellen: als iemand met een vinger aan mijn
dochters komt, zal ik vechten als een leeuwin.
De Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers kun je
vinden op www.st-lis.nl

 

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Scroll Up
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube