Verhaal van JeeWeetje

November 2003

Ik ben JeeWeetje

Wat is leven en wat is liefde, twee onzinnige betekenissen die geen inhoud hebben.
Wat is haat en wat is leven, twee dingen die je leven bepalen?

Wat is leven dan, een pot vol braaksel met het plezier van een ander waarin jij rondzwem en niet uit kunt kruipen omdat ze de uitgang dicht gemetseld hebben.
Het bloed van je vinger op de wanden omdat je weg wilt maar niet kunt, je zinkt steeds naar onderen en kan maar net je hoofd boven houden. Er ligt een schaar voor je en wilt knippen alleen weet je niet waarin. Heb een onprettig gevoel en een vieze smaak, twee herinneringen die mij achtervolgen. Mensen om je heen begrijpen je niet, wat ze zien ben ik niet. Je leeft in een wereld die niet bestaat alsof je een dubbel leven lijdt.

Als ik naar mij eigen kijk dan zie ik een ander die hier in deze wereld niet thuis hoort, een persoon met veel problemen die geen mens gewenst is maar wel heeft.
Dwangmatige problemen, slaapproblemen, darm en maagklachten, haten van je eigen, je verwaarlozen, minder voelen dan een ander, geen sociale contacten, lusteloos gevoel, niet weten waarvoor je leeft, minderwaardigheidscomplex, terug getrokken, afstand van andere houden, opkroppen, doelloos voor je uitkijken, ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan maar zie al deze dingen in mij die er niet horen te zijn. Iedere dag weer vechten voor een bestaan met al deze dingen achter je aan, gek wordt je ervan en zag je maar een uitweg in deze krankzinnigheid. Kan mij er niet van bevrijden maar komt er steeds dieper in te zitten, problemen die zich opstapelen en iedere dag door je kop gaan. Iedere dag je leven opnieuw beleven, een wereld vol krankzinnigheid waarin je probeert te overleven.

Buiten ben je een ander, buiten ben je iemand die ze beschrijven als een rustige persoon die niet erg veel praat en geduld heeft maar inwendig woed er een oorlog die je hele leven al woedt. Twee werelden die zo verscheiden zijn maar parallel naast elkaar lopen, een stem in je hoofd die het tegenovergestelde doet maar in werkelijkheid doe je alles fout. Je probeert zo normaal mogelijk voor een ander te zijn en zonder dat je het weet besef je ineens dat je in een wereld van leugens leeft. Je bent iemand geworden die kind is maar ook niet volwassen, je hebt geen haat maar wel woede.

Degene die je hierin hebben geduwd zie je nog behalve op een na omdat die dood is, je voelt je aangetrokken tot hem met de liefde zoals die in de familie thuis hoort. Ik haat hem niet maar neem het hem wel kwalijk, ben niet boos maar voel niets als ik hem zie. Als hij langs komt ben ik altijd blij omdat hij de enige is waar ik altijd om gegeven heb. Je voelt geen wroegingen omdat hij nog de enige is die je heb, heb je alles zover weg gestopt dat er geen gevoel meer is. Is dit een normale reactie op iemand die je dit allemaal heeft aangedaan, of wil je graag een gewone familie band hebben. Wat is dan het leven nog als je in een waanwereld leeft die geen uitweg heeft.

Een wereld die ik zie als een tekening op papier, een wereld die je zomaar kan weggooien maar begint dan steeds weer opnieuw. Je hoofd is er niet meer bij, overal zie je spoken en achterdocht. Een goede vriend/collega heb je eindelijk eens verteld waarom je zo bent, had het er erg moeilijk mee en was bang dat ik hem ook zou afstoten. Hij nam het voor mij op en probeerde de schuld in mij zelf weg te halen maar ik weet wel beter.

Ben toch bang dat er nu wat is veranderd in de houding tegenover hem en hij tegenover mij, ben bang dat hij nu anders tegen mij aankijkt.

Hij heeft zelf twee kinderen en als ik zijn zoontje ziet van dan voel ik al die pijn weer komen, wil graag bij hem zijn maar hij heeft zijn eigen gezin. Zie in hem een broer die ik nooit gehad heb, zou het hem willen vertellen maar angst houd mij tegen.

Angst om hem te verliezen angst om weer alleen te zijn in een wereld vol rottigheid, angst om je innerlijke bloot te geven is een opgave alsof je alle bergen op de wereld in een dag moet beklimmen ofwel een onmogelijke opgave.

Weet niet of het begrip daar is omdat iemand die het niet heeft meegemaakt niet kan indenken wat er met je gebeurd, ook niet wat bepalend is voor de verdere levensloop.
Angst beheerst je hele leven en wordt alleen maar versterkt, achterdocht bepaald je verdere leven en leeft in een waanwereld. Wat is dan nog de waarheid als je jezelf verloren heb in een pot zonder uitweg, je doet niets en onderneem niets omdat je alleen bent. Alleen in een vijandige wereld zonder vrienden om je heen, nou ja op die ene vriend na waartegen je het verteld heb. Maar je bent er onzeker over geworden omdat hij nu je diepste geheim weet. Hoe reageert hij nu als ik bij hem thuis komt, hoe kan hij begrijpen als ik zijn zoontje zie dat alles weer boven komt. Zou zijn kinderen graag willen omarmen om te beschermen tegen deze wereld, een wereld van verdorvenheid en wellust.

Dat geeft mij de angst om steeds weer afgestoten te worden, ik denk dat zoiets liefde heet. Liefde die ik nooit heb ontvangen dan alleen van mijn moeder maar die wist ook nergens van, de enorme emotionele gevoelens die ik heb maken mij ook zo breekbaar voor een ander en geven mij ook problemen. Emoties niet kunnen uiten maakt je voor een ander ook niet echt geliefd omdat ze je beschrijven als een koude kikker.

Als ik mijn brief terug lees zie ik twee personen, namelijk een persoon die verteld wat er in mij is en een ander persoon die niets zeg maar alles heeft meegemaakt.
Volgens mij slaat dat nergens op maar zo voel ik het, zit ook vaak in mij zelf te praten en dan is er altijd iemand die daar antwoord op geeft. We kunnen er beide niet uitkomen hoewel de andere persoon wel meer moed heeft dan ik maar durf er niet naar te luisteren. Wie is die andere dan vraag ik mij zelf wel eens af, weet alleen geen antwoord er op.
Durf niet een tipje van de sluier bloot te geven wat er is gebeurd maar weet dat ik nog maar enkele dingen kan herinneren omdat ik alles diep in mij hebt weggestopt. Door alles op te kroppen in mij zelf woedt er al sinds jaar en dag een gigantische oorlog in mij die eens tot uitbarsting komt, als dat gebeurd wil ik er niet bij zijn maar zal het wel zijn (?)
Leven in twee werelden maakt alles alleen maar ingewikkelder en soms verwissel je ze ook wel eens, je betrapt je eigen en hoopt dat een ander niets gemerkt heeft.

Ik ben nog steeds dat kind en leef als een kind in het lichaam van een volwassen, leef nog steeds als dat kind en ben nooit verder gekomen omdat er niemand was die je hand vast hield. Ben nog steeds dat kind dat niet begrijpt wat er is gebeurd en als kind steeds meer problemen heeft gekregen waar het niet uit kan komen.
Het kind wat nog steeds kind is en niet meer wilt opgroeien in deze wereld vol van incest, ontucht, bedrog, leugens, misbruik, oorlog, ellende, lijden…………….

Stop er nu maar mee want denk dat mijn brief erg wazig of onbegrijpelijk overkomt, denk toch steeds dat er niemand is die het begrijp waarmee je leeft van dag tot dag en herinnering tot herinnering en van probleem tot probleem. Alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt begrijpen je problemen, zij weten wat je bedoel alleen komt het nooit direct op papier te staan.

Je zegt dingen als cryptische omschrijvingen om je te beschermen voor de buitenwereld.
Een verhaal als letters op papier die geen inhoud hebben omdat je leeft in een wereld die niet bestaat maar er wel is met al deze gruwelijkheden.

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube