Verhaal van Margie

April 2005

Ik ben Margie.
Mijn verhaal (in kort…)

Het begon toen ik tien was. Mijn broer en ik waren sleutelkinderen dus er was nooit iemand thuis. De perfecte scenario. Mijn broer deed het dan ook alleen als me ouders niet thuis waren. Het begon “langzaam” en bouwde op. Het begon in de kelder en verplaatste zich vervolgens naar de slaapkamer van me ouders, de badkamer en uiteindelijk mijn eigen slaapkamer.

Van het eerste moment waren geweld, bedreiging, etc een onderdeel. Maar hij was wel slim. Hij gaf me bijvoorbeeld alleen maar klappen tegen me hoofd of op andere plekken op me lichaam die niet “zichtbaar” waren.

De eerste keer dat ik een eind aan me leven probeerde te maken was ik net twaalf. Dat was toen in de badkamer. Ik stond onder de douche en had de deur dicht gedaan. Dit heeft hij met geweld opengedaan en vervolgens me in elkaar geslagen. Ik lag toen naakt op de grond en heb een scheermesje van me vader gepakt….

Het begon met seksueel misbruik en uitte zichzelf uiteindelijk in een verkrachting met geweld in me eigen slaapkamer toen ik twaalf was. Ik had nog geen voorlichting gehad en wist dus niet wat me overkwam. Na dat hij “klaar” met mij was liet hij mij achter. Ik vroeg nog waarom en hij keek me alleen maar met haat en afschuw aan. Ik lag helemaal alleen in een hoek van de kamer, de trillen van angst, schaamte. Voor de tweede keer in me leven dacht ik aan zelfmoord. Mijn ouders “zagen” niets en ik heb deze feiten dus voor jaren geheim gehouden.

Daarna werd ik wat zwaarder maar omdat ik niet op de hoogte was dacht ik voor een lange tijd dat ik zwanger was….ik had haast contact opgenomen om een abortus te laten plegen….

Toen ik het voor het eerst vertelde was er geen opvang. Ik werd niet geloofd omdat ik bepaalde details niet kon herinneren en omdat ik op dat moment geen littekens/blauwe plekken had. In plaats van dat iemand een lief en beschermend arm om me heen deed, was ik weer in de steek gelaten, volledig alleen. Daarna heb ik nooit meer wat gezegd. Tot drie jaar geleden….

Me broer ging wel verder alleen dan in een andere kader. Voor jaren kreeg ik nog steeds klappen, te maken met vernedering, kleinering, twee pogingen tot moord (1x met een pistool tegen me hoofd en een keer door wurging), bedreiging, etc. Soms schrijft hij nog brieven die niet deugen. Maar ik kan hier geen aangifte van doen….

Aan me ouders had ik niks, zeker niet me vader. Die had namelijk ook hele losse handjes. Vanaf me tiende kreeg ik dus van twee kanten. Ik moest me op twee fronten tegelijk verdedigen.

Drie jaar geleden werd ik voor de tweede keer slachtoffer van een verkrachting. Dit keer door een vreemde. Het doen van de aangifte was een ramp. Het ging niet zoals het “hoorde”. Weer geen opvang. Toen heb ik uiteindelijk het lef gevonden om aangifte tegen me broer te doen. Ik kreeg toen een klap waar ik nog steeds niet overheen ben: de zaak is verjaard en, daar bovenop, ontkent me broer alles!!. En weer was er geen opvang…..Ik heb dus helemaal niks…

In de afgelopen drie jaar ben ik meerdere keren bij de politie “belandt” in verband met een soort dissociatieve stoornis. Aan de reguliere hulpverlening heb ik niks gehad. Het idee van posttraumatische stress is nooit bij hun opgekomen. Volgens hun deed ik alles maar om aandacht te krijgen. Ik ben in die drie jaar van het kastje naar de meur gestuurd. Niemand die er was bij wie ik me verhaal kwijt kon. Ik heb ook diverse keren geprobeerd om me leven te beëindigen. De laatste poging was in oktober 2004 toen ik in het water was gesprongen.

Gelukkig heb ik iemand gevonden bij wie ik me verhaal kwijt kan maar dat gaat ook heel langzaam. Soms voel ik me nog steeds zo alleen…Soms voelt het alsof ik de enige ben in de wereld die zo voelt….

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube