Verhaal van Suusje

Oktober 2007

Ik ben Suusje.

Al een paar weekjes volg ik het Forum en ik ben al 2x op de chatavonden geweest. Ik heb meerdere keren gezien dat mensen zich via deze wijze voorstelden en ik heb nu besloten ook maar eens een stuk van mijn verhaal neer te zetten. Het is moeilijk en ik weet niet goed waar te beginnen, wat ik precies wil vertellen en waar ik zal eindigen. Ik begin wel gewoon en zie wat ervan komt…

Ik ben Suusje, nu tegen de dertig en samenwonend. Ik heb een lieve vriend en twee katten en ik werk. Ook ik heb een verleden wat me zwaar op het hart ligt. Ik ben (zoals sommigen hier dat zo sterk omschrijven) incestoverlevende. Het is bij mij nooit zover gekomen als verkrachting maar ik heb wel te maken gehad met meerdere daders.

Mijn eerste herinnering is dat mijn opa zijn handen niet kon thuishouden. Ik was toen volgens mij een jaar of twee, misschien drie. Ik zat bij hem op schoot en mijn moeder en oma waren in dezelfde kamer aanwezig. Zij hadden niks door en ik was te jong om ook maar iets te realiseren. Ik weet niet of hij mij op die jonge leeftijd vaker misbruikte, misschien wel, misschien niet. Deze herinnering kwam als donderslag bij heldere hemel ineens terug in gedachten. Ik weet wel dat hij mij later op 14-jarige leeftijd nogmaals heeft betast.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog een baby was. Toen ik een jaar of vijf was hertrouwde mijn moeder met een andere man, mijn stiefvader. Er werd mij toen gezegd dat we weer een normaal gezin zouden zijn: een vaderfiguur, een moeder, mijn broer en ik. Wat hebben ze zich vergist.

Toen ik ging puberen kon ook mijn stiefvader niet van me afblijven. Hij was erg “knuffelig” aangelegd en omdat ik hem tot die tijd zag als een vaderfiguur en hem vertrouwde hing ik vaak bij hem. Gewoon, onschuldig op de bank hangen enzo. Totdat hij te ver ging, veel te ver.

Mijn moeder was een avond weg en mijn broer zat op zijn kamer. Mijn stiefvader was van mening dat ik seksuele voorlichting moest krijgen en besloot dat dat alleen maar kon door het in de praktijk uit te voeren (vergeef mijn sarcasme en cynisme maar ik vind het erg moeilijk dit onder woorden te brengen). Ik hoefde niets bij hem te doen, hij deed het bij mij. Kon het daarbij niet laten af en toe opmerkingen te maken dat mijn lichaam er goed op reageerde en dat hij (lees: mijn stiefvader) het zo fijn vond… Doordat mijn moeder onverwacht thuiskwam stopte dit even abrupt als dat het begonnen was. Ik moest me wassen en mocht niets zeggen. Totaal verward was ik.

Niet lang daarna heb ik besloten het aan mijn moeder te vertellen, hij vond dat dat een domme actie was wat tot veel ellende zou leiden. Maar ik moest het zelf weten, als ik dat nou eenmaal wilde… Ik heb het aan mijn moeder verteld en zij was erg geschrokken. Na een gesprek met hem zei ze dat ie had beloofd het nooit meer te doen. Ook gaf ze aan dat zij een soortgelijke ervaring had met haar vader (de bewuste opa die mij ook al benaderd had maar hier kwam ik later pas achter).

Eigenlijk wilde ze me het gevoel geven dat het allemaal wel heel erg was maar dat ik er maar mee om moest gaan. Ze liet me keihard vallen. We gingen verder, als gezin wat zij zo graag wilden. Niemand buiten het gezin wist iets. En natuurlijk gebeurde het nog een keer. Dit keer ontkende hij tegenover mijn moeder dat hij ook maar iets uitgevreten had met me, de lafaard. Ik kreeg de schuld en ik zou alles bij elkaar liegen.

Daarna kwam een periode van ruzies, weglopen van huis enzovoorts. Ik voelde me onveilig, aangevallen, alleen staan en ik wist niet welke kant ik op moest. Mijn broer koos overduidelijk de kant van mijn moeder en stiefvader. Ik was toen een jaar of 15.

Ik weet nog dat ik na het eerste misbruik door mijn stiefvader ook betast ben door een oudoom. Toen ik dat aan mijn moeder en stiefvader vertelde werd laatstgenoemde ontzettend boos: “Niemand komt aan mijn meisje.” Dat is wat ie zei, niemand behalve hij denk ik dan… Ook over deze betasting werd niet meer gesproken in huis. We gingen niet meer bij die oudoom langs en daarmee moest het afgedaan zijn.

Toen ik 16 was leerde ik een jongen kennen, een aardige jongen en achteraf gezien mijn ticket uit mijn ouderlijk huis. Ik vroeg of ik een keer met hem mocht afspreken en daarop werd mijn stiefvader woedend, furieus. Hij zei dat ik niet mocht gaan en zoals dwarse kinderen zijn, pikte ik dat niet. Hij ging maar door en door: “nee, dat kan niet, die jongen heeft kwaad in de zin. Je gaat niet, je gaat niet.”

Omdat ik vond dat hij dat niet onderbouwde en ik zijn reactie nergens op vond slaan zei ik tegen hem dat hij me niets kon maken, hij was immers niet mijn vader?

Op dat moment gingen alle stoppen los en zag ik alle hoeken van de huiskamer. Hij heeft me toen geprobeerd te wurgen en heeft me van boven zijn hoofd met mijn rug op de plavuizen gegooid. Ondertussen scheen hij alleen nog maar te kunnen uitbrengen: “ik vermoord je gewoon, ik vermoord je gewoon“.

Mijn moeder? Die stond erbij en keek ernaar. Niets deed ze, helemaal niets. Op het moment dat ik op de plavuizen landde kroop ik, moeilijk ademhalend, naar de trap om naar mijn kamer te vluchten. Toen, eindelijk, hield mijn moeder mijn stiefvader tegen. Dit was mijn laatste avond in dat huis, dat gezin.

Ik heb ze sindsdien niet meer gezien of gesproken (met uitzondering van de enkele keren dat ik daar langsging om vrede te sluiten met mijn moeder. Hierop kreeg ik altijd de deur in mijn gezicht gesmeten).

Ik ben in de molen terechtgekomen: tehuizen, pleeggezinnen etc. De jongen waarmee ik uit wilde en die voor mijn stiefvader aanleiding was om mijn leven te willen beëindigen, is nog 3,5 jaar mijn vriendje geweest. Het is stukgelopen maar ik heb wel warme herinneringen aan hem.

Toen ik de deur uit was ben ik nog 2x door vreemden betast en volgens mij ook nog een keer door mijn pleegvader (staat me iets van bij maar kan ik me niet echt herinneren…?).

Ik heb aangifte gedaan van misbruik tegen mijn stiefvader, er is een onderzoek geweest door de Raad van Kinderbescherming etc. Maar er is niets uitgekomen, ook al had mijn stiefvader aan de Raad toegegeven wat er gebeurd was. Tegen de politie hebben ze alles ontkend.

Mijn moeder en hij waren van mening dat het mijn eigen schuld was, een straf voor mijn gedrag. Ik zou het uitgelokt hebben. Deze uitspraken hebben mij jarenlang achtervolgd. Mede doordat er zoveel daders zijn die hun handen niet thuis konden houden.

Ligt het echt niet aan mij? Lok ik het echt niet uit? En wat moet ik er dan van denken dat hij voor het seksuele misbruik zich al zat op te hitsen door zijn geslachtsdeel tegen mij aan te wrijven? Wist ik veel.

Oh, had ik maar wat kunnen doen, was ik maar meer wereldwijs geweest dan normaal is voor zo’n leeftijd (13 – 16 jaar)… Maar dat was ik niet, ik was een normaal meisje met een normaal gezond verstand. Eén ding weet ik wel, ik heb het hen (moeder en stiefvader) niet vergeven.

Ik heb er nog veel last van, mijn verleden blijft me achtervolgen. Het ene moment voel ik me on top of the world en dan loop ik weer keihard tegen die muur aan…

Omdat ik zelf een gezin wil stichten en een veilige haven wil creëren voor mijn kinderen, mijn man en mezelf wil ik dit verleden verwerkt hebben. Ik wil verder met mijn leven. Ik wil handvaten hebben om met mijn gevoel en emoties om te gaan.

De hulpverlening is op dit moment volop in gang gezet en ik moet me aan mijn toekomstdroom vasthouden om hierin te slagen. Ik weet wel dat ik hier genoeg tijd voor moet nemen en ik ben daarbij bang dat ik daar het geduld niet voor heb. Het zal me heel veel moeite kosten maar ik ben het mezelf verplicht om hieraan te werken.

Zoals ze altijd zeggen in de reclames: Je bent het waard. En dat is zo, in een andere context dat wel. Maar toch… Ik ben erg blij deze site gevonden te hebben. Wat een enorme steun zeg!

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Terug naar Index Verhalen

COPYRIGHT © 2000 – 2016 Alle rechten voorbehouden
Stichting Lotgenoten Incest Slachtoffers

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Youtube